W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku mieszkańcy Wiśniowej i Jazowej coraz częściej zastanawiali się czy nie można by przystosować do nabożeństw zabytkowej nagrobnej kaplicy rodziny Mycielskich, znajdującej się w przepięknym przydworskim parku w Wiśniowej , a będącej w tamtym czasie w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Rolnego.
W czerwcu 1970 roku po uroczystościach Bożego Ciała w wyniku tych wcześniejszych dyskusji i rozważań grupa mieszkańców Wiśniowej i Jazowej podjęła ostateczną decyzję, o wykorzystaniu kaplicy nagrobnej Mycielskich do celów sakralnych. Do przedstawienia tego pomysłu ówczesnemu proboszczowi z Niewodnej Ś.P. ks, Janowi Ramockiemu zobowiązano Ś.P. Antoniego Gruszczyńskiego ówczesnego przewodniczącego Rady Parafialnej w Niewodnej.
Ks. Jan Ramocki bardzo pozytywnie odniósł się do projektu, poprosił o dostarczenie kluczy do kaplicy, gdyż była zamknięta i bardzo zdewastowana. Paru zaufanych wiernych w konspiracji otworzyło kaplicę, zmieniono zamknięcie na nowe, a klucze dostarczono ks. Janowi Ramockiemu, który po dwóch tygodniach od czasu dostarczenia kluczy do kaplicy( w celu zmylenia ówczesnych władz) zaprosił mieszkańców Wiśniowej i Jazowej na uroczystą mszę świętą.
Pierwszą Mszę Świętą dla licznie zgromadzonych wiernych w wiśniowskiej kaplicy ks. proboszcz Jan Ramocki odprawił 28 czerwca 1970 roku.
Byłoby to zbyt piękne i nierealne; otworzono kaplicę bez żadnych problemów i odprawiono pierwszą Mszę Świętą, a przecież tamte czasy to najczarniejsze lata komunistycznego systemu totalitarnego. W Polsce rządy sprawował partyjno – komunistyczny reżim całkowicie uległy moskiewskim mocodawcom. Chciano zbudować bez Boga krainę wiecznej szczęśliwości dla ludzi, w rzeczywistości przy pomocy systemu policyjnego i urzędu bezpieczeństwa, zniewalano, upokarzano i zastraszano naród polski.
Po odprawieniu właśnie tej pierwszej Mszy Świętej w kaplicy w Wiśniowej rozszalały się miejscowe, powiatowe i wojewódzkie ówczesne władze polityczne i administracyjne. Zadanie było proste, za wszelką cenę nie dopuścić do powstania nowej parafii, a tym samym nie dopuścić do sprawowania Eucharystii w kaplicy nagrobnej Mycielskich.
Dla miejscowej ludności, a szczególnie osób zaangażowanych w to wielkie dzieło Boże jakim był zamiar utworzenia nowej parafii, a w przyszłości budowa kościoła w Wiśniowej, zaczęła się gehenna: zamykano kaplicę, drzwi obijano stalową blachą i spawano, aby nie było możliwości ich ponownego otwarcia, zastraszano wiernych, przesłuchiwano, grożono zwolnieniami z pracy, przeprowadzano rewizje w prywatnych domach.
Wierni jednak nie dali się zastraszyć radzono sobie z zamykanymi kilkakrotnie drzwiami do kaplicy i po raz kolejny odprawiano Mszę Świętą.
Późną jesienią roku 1970 po odprawieniu Eucharystii proboszcz z Niewodnej ks, Jan Ramocki po raz pierwszy spotkał się z Komitetem Odzyskania Kaplicy w Wiśniowej, aby omówić strategię dalszego działania. W tym dniu też w mieszkaniu Ś.P. Józefa Banasia ówczesnego sołtysa Wiśniowej zawiązał się Komitet Organizacyjny erygowania nowej parafii w Wiśniowej. Przewodniczącym został Ś.P. Józef Banaś, zastępcą Ś.P. Mieczysław Banek, a łącznikiem Ś.P Antoni Gruszczyński.
W kwietniu 1971 roku podczas nawiedzenia nowo powstałej parafii w Szufnarowej przez kopię obrazu Matki Bożej Częstochowskiej Komitet organizacyjny erygowania parafii i rozbudowy kaplicy nagrobnej spotkał się z ks. Arcybiskupem Ignacym Tokarczukiem i przedstawił Jego Ekscelencji prośbę w sprawie zamiaru erygowania parafii i rozbudowy kaplicy w Wiśniowej.
W czerwcu 1971 roku do przemyskiej Kurii Biskupiej udała się też delegacja kobiet z Wiśniowej, by prosić Ks. Arcybiskupa, o utworzenie w Wiśniowej parafii, a także przydzielenia księdza proboszcza.
Dzięki tym zabiegom, poparciu ks. proboszcza z Niewodnej Jana Ramockiego ówczesny ordynariusz ks. Arcybiskup Ignacy Tokarczuk z dniem 24 czerwca 1971 roku erygował nową parafię w Wiśniowej, a na proboszcza powołał byłego katechetę z Niewodnej ks. Antoniego Woźniaka, który w tym czasie przybył do Wiśniowej z Rzeszowa i zamieszkał w prywatnym domu u Państwa Panochów.
Od czerwca 1971 roku z osobą tego pracowitego i bez reszty oddanego sprawom kościoła i wiernych kapłana, nierozerwalnie związana jest historia naszej parafii.
Ks. Antoni Woźniak stworzył naszą parafię i tą stronę materialną i duchową.
6 listopada 1971 roku o godzinie 16 rozpoczęto rozbudowę kaplicy nagrobnej Mycielskich z konstrukcji i elementów budowlanych, wcześniej wykonanych w konspiracji przez wiernych z Wiśniowej i Jazowejj. Budowę zakończono w jedną noc, o godzinie 5 rano 7 listopada 1971 roku kościółek był gotowy; oczywiście później go wykańczano i upiększano.
Za nielegalną budowę tej świątyni wielu ludzi od ówczesnych władz cierpiało prześladowania. Szczególnie mocno dotknęło to ks. Antoniego Woźniaka, który był ustawicznie nękany przez władzę komunistyczną. Odbiło się to mocno na jego zdrowiu i zapewne dzisiejsze cierpienie ks. Prałata Antoniego Woźniaka jest wynikiem tamtych koszmarnych czasów.
Wybudowany kościółek został poświęcony przez Ks. Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka 28 maja 1972 roku. W dalszej kolejności ks. Antoni Woźniak zakupił budynek plebani, a następnie urządził cmentarz parafialny na gruncie darowanym przez parafiankę Panią Zofię Kołodziejczykową.
Właściwie do roku 1990 władze państwowe formalnie nie uznawały nowej parafii w Wiśniowej, ani mianowanego do niej proboszcza ks. Antoniego Woźniaka, aż dopiero decyzją z dnia 18 stycznia 1990 roku Urząd Wojewódzki w Rzeszowie przekazał nieruchomości, na których znajdowała się kaplica na własność Parafii Rzymsko – Katolickiej w Wiśniowej pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Królowej Świata.
Ks. Antoni Woźniak zdawał sobie sprawę, że parafia się rozrasta, stale przybywa wiernych, a dotychczasowy kościółek jest już niewystarczający i mimo swoich dojrzałych lat wraz z wiernymi podjął w roku 1994 decyzję w sprawie budowy nowej obecnej świątyni, a także i plebani, gdyż dotychczasowy budynek plebani zlokalizowany był w odległości około pół kilometra od kościoła, którą to odległość ks. Antoni Woźniak najczęściej pokonywał rowerem lub pieszo.
Latem roku 1994 powstał Komitet Budowy Nowego Kościoła, a także zakupiono działkę pod budowę.
W dniu 27 października 1994 roku Jego Ekscelencja ks. Biskup Kazimierz Górny dokonał poświęcenia Krzyża i działki pod budowę obecnego kościoła, którego projektantem był architekt Pan inżynier Roman Orlewski.
Budowę świątyni rozpoczęto 2 października 1995 roku wykonaniem ław fundamentowych. Równocześnie z budową kościoła podjęto budowę budynku obecnej plebani.
Fachowe prace budowlane prowadzili wynajęci specjaliści budowlani, natomiast pozostałe prace budowlane nie wymagające przygotowania zawodowego świadczyli parafianie i nieodpłatnie w okresie budowy przepracowali wiele dniówek, również systematycznie wierni składali ofiary pieniężne na rzecz budowy kościoła i plebani. Finansowej pomocy udzielili także wierni z parafii naszego dekanatu, a także wierni i księża z kraju i zagranicy.
Budowę zakończono po siedmiu latach i 27 października 2002 roku Jego Ekscelencja Ks. Biskup Kazimierz Górny dokonał uroczystego poświęcenia świątyni i wybudowanej obok plebani.
W sierpniu roku 2003 ks. proboszcz Antoni Woźniak odszedł na zasłużoną emeryturę, a nowym proboszczem został obecny z nami ks. Marek Matera, który godnie przejął rozpoczęte przez ks. Antoniego Woźniaka dzieło, pięknie i szybko ukończył i upiększył kościół, rozbudował plebanię, zagospodarował otoczenie wokół świątyni, przywrócił do dawnej świetności kaplicę nagrobną Mycielskich, która służy obecnie wiernym jako dom pogrzebowy, urządził i ogrodził nowy duży cmentarz parafialny.
Historia parafii to nie tylko ta strona materialna, (kościoły, cmentarze, nieruchomości itp.,) historia parafii to również wieloletnia i konsekwentna praca duszpasterska nad stroną duchową wiernych, a była ona i jest ogromnie bogatai trudna, szczególnie w pierwszych latach działalności, kiedy należało integrować wiernych należących wcześniej do różnych środowisk parafialnych.
Ta strona działalności duszpasterskiej wymaga odrębnego opracowania, pragnę jednak zaakcentować, że efektem tej nieustającej pracy duszpasterskiej w wiśniowskiej parafii to między innymi cztery powołania kapłańskie i cztery żeńskie powołania zakonne.
oprac. p. Lesław Myćka